Zdjęcie będące tłem strony
90-lecie WKN
x
Aleksander Bobkowski
Prezes WKN w latach 1927-1929
urodzony 5.01.1885 w Krakowie, zmarł ok. 1.03.1966 w Genewie

Pułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego, inżynier, działacz sportowy związany ze sportami zimowymi, zwłaszcza narciarstwem. W 1908 r. ukończył Politechnikę Wiedeńską i podjął pracę w kolejnictwie austriackim. Od 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Od 1922 roku pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Generalnego na stanowisku wojskowego komisarza kolejowego. W 1926 roku wyznaczony objął stanowisko zastępcy szefa Oddziału IV Sztabu Generalnego - szefa Służby Komunikacji Wojskowej. Będąc w dyspozycji Ministra Komunikacji objął stanowisko dyrektora Dyrekcji Okręgowej Polskich Kolei Państwowych w Krakowie. Został powołany został na stanowisko II wiceministra komunikacji i sprawował je do września 1939 roku.

Od 1908 r. uprawiał narciarstwo, jego ulubioną górą był Kasprowy Wierch w Tatrach. Wydał "Podręcznik narciarski" (Kraków, 1918; Lwów 1926). Był jednym z założycieli krakowskiego oddziału Karpackiego Towarzystwa Narciarzy, potem członkiem i (wraz z bratem Henrykiem) działaczem Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy. Od 1921 r. działał też w nowo powstałym Warszawskim Klubie Narciarskim. Wkrótce stał się jednym z czołowych działaczy narciarskich w Polsce i głównym propagatorem narciarstwa zjazdowego. W 1919 r. był jednym z inicjatorów założenia Polskiego Związku Narciarskiego, a w 1920 r. został jego drugim z kolei prezesem. Z jego inicjatywy siedziba PZN została w 1921 r. przeniesiona do Warszawy. Funkcję prezesa pełnił do 1923 r., a następnie (po rocznej przerwie) od 1924 r. do wybuchu II wojny światowej. Od 1921 r. był również pierwszym prezesem utworzonego we Lwowie Polskiego Związku Łyżwiarskiego, a w latach 1927-29 pełnił funkcję prezesa Warszawskiego Klubu Narciarskiego.
W 1926 r. na kongresie FIS w Lahti został wybrany do rady FIS. Dzięki jego osobistym staraniom, Zakopane było organizatorem Mistrzostw Świata Federacji FIS w latach 1929 i 1939, a więc dwukrotnie. Obydwie te wielkie imprezy pokazały świetną organizację panującą w Polskim Związku Narciarskim, były wzorcowo przeprowadzone, zarówno pod względem sportowym, jak i organizacyjnym. Zwłaszcza Mistrzostwa Świata FIS w 1939 r., mimo trudnych warunków atmosferycznych, przeszły do historii jako jedne z najlepiej zorganizowanych (zawody odbyły się w konkurencjach klasycznych i alpejskich). Pod kierownictwem A. Bobkowskiego praca PZN nabrała dużego rozmachu.

Był głównym motorem budowy kolei linowej na Kasprowy Wierch, zwanej od jego nazwiska „bobkociągiem”. Z jego inicjatywy w 1935 roku powstała państwowa spółka, "Towarzystwo Budowy i Eksploatacji Kolei Linowej Zakopane (Kuźnice) – Kasprowy Wierch", która już w następnym roku oddała do eksploatacji tę słynną tatrzańską kolej linową. Inwestycja ta została przeprowadzona pomimo głośnych protestów środowisk ochrony przyrody. Dzięki jego inicjatywie i środkom pozyskanym z PZN budowano inne obiekty sportowe, z najważniejszych: kolej linową na Gubałówkę, wyciąg saniowy w Kotle Gąsienicowym i drugi taki sam w Sławsku, wiele skoczni narciarskich np. Krokiew, skocznię na Krzyżowej Górze w Krynicy, obiekty w Wiśle-Malince i Wiśle-Głębcach (łącznie ponad 30 skoczni narciarskich na terenie całego kraju), powstałych na fali „marusarzomanii”, tj. sukcesu naszego najlepszego skoczka narciarskiego tamtego okresu – Stanisława Marusarza. Dzięki temu, że Bobkowski był wiceministrem komunikacji, Zakopane otrzymało szybkie połączenie kolejowe z resztą Polski (słynną luxtorpedę, która trasę Zakopane – Kraków pokonywała w ok. 2 godziny 30 minut). W znacznym stopniu zasługą Bobkowskiego była także budowa kolei linowo-terenowej na Gubałówkę (1938). W latach trzydziestych stworzona i kierowana przezeń Liga Popierania Turystyki była jedną z najbardziej wpływowych organizacji działających w Zakopanem. W 1934 r. był jednym z założycieli Rotary Clubu w Krakowie.

W 1934 r. w kaplicy Zamku Królewskiego w Warszawie wziął ślub z Heleną Zwisłocką, córką prezydenta Ignacego Mościckiego, a następnie wyjechał z żoną w podróż poślubną do Zakopanego[3]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 obowiązki II wiceministra komunikacji łączył z funkcją szefa III Eszelonu Szefostwa Komunikacji Naczelnego Wodza. Razem z rządem opuścił Polskę i osiadł (wraz ze swym teściem) w Szwajcarii, gdzie pracował w tamtejszym Touring Clubie. Ostatnie lata swego życia spędził skromnie w Genewie. W uznaniu zasług dla rozwoju turystyki otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Zakopanego (1938), otrzymał też honorowe członkostwo Związku górali (1939).Odznaczony był m.in. Orderem Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz estońskim Orderem Krzyża z Orłem I klasy (1935). Jego osobie poświęcona jest tablica pamiątkowa na bocznej ścianie budynku kolei linowej w Kuźnicach. Pochowany jest w Szwajcarii, na cmentarzu w Versoix.
x
Jadwiga Bobińska
ur. 15 października 1902 r. w Będzinie, zamordowana 29 maja 1943 r.

Jadwiga Bobińska urodziła się w ówczesnej Guberni Piotrkowskiej Królestwa Polskiego. Jej rodzicami byli Karol Bobiński (pochodzący z warszawskiej rodziny urzędniczej – jego ojciec Antoni był w randze radcy stanu naczelnikiem Oddziału Administracyjnego w Zarządzie Okręgu Pocztowego) i Stanisława Zofia z domu Niekrasz, pochodząca z Będzina.
W roku 1910 Jadwiga rozpoczęła naukę w żeńskiej pensji pani Rudowskiej w Konstancinie pod Warszawą (od klasy I do IV), w 1916 roku na skutek przeprowadzki rodziców do Piotrkowa Trybunalskiego, naukę kontynuowała w tamtejszym gimnazjum Nauczycielstwa Szkół Średnich, gdzie zdała maturę w roku 1920.

Od najmłodszych lat aktywnie uczestniczyła w życiu społecznym, np. w okresie swojej nauki w Piotrkowie brała czynny udział w pracach „Herbaciarni” zorganizowanej przez Polski Czerwony Krzyż w celu dożywiania rannych żołnierzy przejeżdżających przez Piotrków w pociągach wojskowych, pomagała również w kuchni akademickiej, wydającej podwieczorki dla rannych żołnierzy leżących w piotrkowskim szpitalu.

W roku 1920 złożyła podanie o przyjęcie na Wydział Chemii Politechniki Warszawskiej, rozpatrzone pozytywnie przez Rektora. Już na pierwszym roku studiów zaangażowała się w sportowe życie akademickie, prawdopodobnie dzięki osobie inżyniera Jana Wojniewicza wykładowcy, późniejszego zasłużonego działacza narciarskiego w II RP, pierwszego prezesa WKN.

W 1921 roku była w grupie osób zakładających Warszawski Klub Narciarski, w którym aż do wybuchu II wojny światowej aktywnie działała. Jeszcze w latach 20-tych zdobyła uprawnienia przodownika turystyki, dzięki czemu mogła samodzielnie prowadzić grupy turystyczne. Zachowała się notatka w organie Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego „Ziemia” z roku 1929 o jednodniowej wycieczce w dniu 5 września 1929 do Kazimierza nad Wisła i Puław – koleją i rowerami, którą prowadziła Jadwiga Bobińska.

Jadwiga ukończyła studia w roku 1926 i przez dwa lata była asystentką profesora Wojciecha Świętosławskiego w Katedrze Chemii Fizycznej na Wydziale Chemii PW, skąd w roku 1928 przeszła do pracy w Dziale Gumowym Wojskowego Instytutu Gazowego (później Przeciwgazowego), gdzie pracowała na stanowisku eksperymentatora. W Instytucie tym pracowała do wybuchu II wojny światowej.

Ponieważ jej życie ułożyło się tak, że nie założyła nigdy własnej rodziny, cały swój czas dzieliła pomiędzy pracę zawodową oraz rozliczne zajęcia społeczne. Była wieloletnim członkiem zarządu Związku Inżynierów Chemików, aktywnie uczestniczyła w życiu akademickim oraz Lidze Ochrony Przeciwchemicznej i Przeciwgazowej. Pracowała również na rzecz WKN, przyczyniając się jako jedna z wielu osób do budowy schroniska na Polanie Chochołowskiej. W latach 30-tych była jednym z członków zarządu WKN.

Po wybuchu II wojny światowej działała w konspiracji. Kierowała komórką łączności z „Serbią” – kobiecym oddziałem więzienia na Pawiaku. W jej mieszkaniu przy ul. Mokotowskiej 39 znajdowała się skrzynka kontaktowa. Równolegle uczestniczyła w pracach Kedywu AK w laboratorium bakteriologiczno-toksykologicznym przy Pracowni Środków Sabotażowo – Dywersyjnych. Zadaniem laboratorium było przygotowywanie trucizn służących specyficznej dywersji osobowej, skierowanej przeciwko Niemcom.

W dniu 13 kwietnia 1943 roku została zatrzymana z walizką pełną materiałów chemicznych. Po aresztowaniu przewieziono ją na Pawiak, gdzie była brutalnie przesłuchiwana. Nikogo nie wydała, nie chciała również przyjąć przekazywanej jej trucizny. 29 maja 1943 roku została wywieziona z Pawiaka z grupą 500 mężczyzn oraz 25 kobiet i rozstrzelana w ruinach warszawskiego getta. Był to największy jednorazowy mord dokonany na więźniach w Warszawie w całym okresie okupacji. Ciało Jadwigi Bobińskiej zostało spalone, a prochy rozrzucone na terenie getta.

Na warszawskich Starych Powązkach znajduje się symboliczna mogiła polskich chemików, których miejsca pochówku są nieznane. Jest tam nazwisko Jadwigi Bobińskiej. Jej nazwisko jest również wymienione na tablicy na murach schroniska PTTK na Polanie Chochołowskiej, gdzie upamiętnieni członkowie zarządu WKN, którzy zginęli w czasie II Wojny Światowej. Odsłonięcie tablicy nastapiło 14 maja 1960 roku. Na wieczną pamiątkę poległych klubowiczów członkowie zarządu WKN posadzili na polanie koło schroniska siedem limb.

W czasie wojny zniszczeniu uległy praktycznie wszystkie zdjęcia Jadwigi Bobińskiej, pamiątki rodzinne czy też dokumenty świadczące o jej zaangażowaniu w pracach na rzecz WKN. Publikowane w biografii zdjęcie pochodzi z jej teczki osobowej, przechowywanej w Muzeum Politechniki Warszawskiej.
x
Wacław Weker
Prezes WKN w latach , architekt, autor projektów schronisk WKN w Dolinie Chochołowskiej i w Rafajłowej w Gorganach

Autor szeregu istotnych obiektów na mapie modernistycznej Warszawy.
Urodzony 22 października 1891 w Krasiłowie na Wołyniu, potomek inkorporowanej szlachty kurlandzkiej herbu Drogomir, Weker dorastał razem z siedmiorgiem rodzeństwa w jednym z majątków, należących do licznego rodu (ojciec Wacława, Roman, miał sześcioro rodzeństwa).
Po ukończeniu 31 maja 1911 Pierwszej Szkoły Handlowej w Kijowie, jesienią 1911 rozpoczął studia na Wydziale Architektury w Ecole des Beaux-Arts w Paryżu, gdzie związał się ze środowiskiem polskich studentów i działaczy niepodległościowych na emigracji. Wśród jego kolegów, których wymieniał po latach, byli m.in. Bolesław Wieniawa Długoszewski, Stanisław Dygat, Antoni Dygat i sławny weteran,Wacław Sieroszewski.
W okresie wojennym 1914 - 1918 zajmował się budową mostów. W końcu roku 1917 Weker trafił z terenów Rosji do Lublina. Rok później zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego i przydzielony do pułku artyleryjskiego, trafił na front małopolski, przechodząc szlak bojowy aż pod Dźwińsk. Pełnił służbę w jednym z polskich pociągów pancernych.
Wacław Weker obronił dyplom z projektu monumentalnego w 1923 roku.

W latach 1923 - 1925 Weker pracował w Biurze Architektonicznym Departamentu Budowlanego przy Wa-wskiej Dyr. Kolei Państwowych. Od roku 1925 do roku 1927 był kierownikiem Komitetu Rozbudowy M.St. Warszawy i (wedle źródeł) był autorem projektu parcelacji Saskiej Kępy oraz terenów przy Królikarni.

Od 1927 roku prowadził własną pracownię projektową, około 1927 wstąpił do Stowarzyszenia Architektów Polskich. Od 1929 roku do wybuchu wojny w 1939 roku był prezesem Warszawskiego Klubu Narciarskiego. W marcu 1934 roku architektowi przyznano Złoty Krzyż Zasługi za zasługi w architekturze i urbanistyce. W tym samym roku przystąpił on także do nowej organizacji architektonicznej, S.A.R.P. Jego materiały projektowe i zbiory spłonęły w mieszkaniu na Marszałkowskiej 92, gdzie Weker mieszkał w czasie okupacji.

W sierpniu 1944, wedle informacji PCK, Weker zgłosił się na ochotnika do batalionu AK „Kiliński”. 20 sierpnia wziął udział w szturmie na siedzibę PAST-y . Z powodu odniesionych ran zmarł w szpitalu w gmachu PKO na Świętokrzyskiej niedługo potem.
x
Edyta Wargenau
ur. 8.11.1901 r. w Częstochowie - zm. 3.10.1992 r.
Żelazna Dama WKN, działała w WKN przez 5 dekad, w okresie powojennym Sekretarz WKN

Gimnazjum w języku rosyjskim kończyła w Warszawie. Po uzyskaniu pełnoletności, za namową wcześniej poznanego kpt. WP Franciszka Trzepałko rozpoczęła pracę w Prokuraturze Wojskowej w Warszawie przy pl. Piłsudskiego, gdzie pracowała do wybuchu II wojny światowej. W tym czasie wstąpiła do Warszawskiego Klubu Narciarskiego oraz udzielała się w Yacht Clubie Oficerskim w Warszawie na Wybrzeżu Kościuszkowskim. Okres międzywojenny to dynamiczny rozwój WKN. Edyta uczestniczyła w organizacji budowy schronisk w Dolinie Chochołowskiej i w Rafajłowej na Huculszczyźnie (obecnie Ukraina).

W 1938 roku brała czynny udział w przygotowaniu lotu balonem do stratosfery, w którym miał brać udział znany pilot Hynek, częsty gość w domu Edyty w Pruszkowie przy ul. Ołówkowej 12. Jednak ze względu na fakt, że balon z nieustalonych przyczyn spłonął, lot do stratosfery nie odbył się.

W okresie okupacji Edyta w rozlicznych przypadkach i formach z wykorzystaniem swego członkostwa w PCK, pomagała rodzinom oficerów przetrzymywanych w oflagach. W archiwum rodzinnym Wargenau zachowały się liczne listy oficerów pisane do niej z oflagów, najczęściej z prośbą o przekazanie wiadomości o rodzinach. Do wybuchu Powstania Warszawskiego mieszkała w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 97 w mieszkaniu WKN, zajmując jeden pokój. W czasie powstania budynek ten został doszczętnie zniszczony.

W okresie okupacji będąc członkinią PCK, należała również do organizacji podziemnej. Na jej polecenie wraz z bratem Edmundem - wówczas komendantem straży pożarnej w Pruszkowie żołnierzem AK Rejonu Pruszków -wywozili samochodem strażackim osoby wskazane przez organizację z niemieckiego obozu przejściowego w Pruszkowie "Na Warsztatach" (Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego). Przewożone osoby ukryte były w zbiornikach na wodę lub przebrane w mundury strażackie. Odbywało się to zawsze na styku zmian niemieckich wartowników - wjeżdżano przy jednej, a wyjeżdżano przy nowej zmianie.

Po wojnie Edyta Wargenau przez wiele lat pełniła funkcję Sekretarza Klubu w WKN. Podjęła pracę w Powszechnym Zakładzie Ubezpieczeń w Warszawie przy ul. Przeskok. Została zwolniona z pracy ze względu na przeszłość - przynależność o organizacji w okresie okupacji. Następnie podjęła pracę w Szkole Żeglugi Śródlądowej w Warszawie przy ul. Bednarskiej. Tam spotkał ją podobny los. Dopiero w Spółdzielni Rzemiosł w Pruszkowie pracowała do przejścia na emeryturę.

Przez cały ten okres uczestniczyła w pracach WKN. Była jedną z osób, które posadziły historyczne już dzisiaj limby ku pamięci poległych w czasie wojny członków WKN przy schronisku w Dolinie Chochołowskiej.
x
Cezary Chlebowski
Dwukrotny prezes oraz wielokrotny wiceprezes WKN w latach 1951-1970.
Urodzony 15 lutego 1928 roku w Grodźcu.

Pisarz i publicysta, historyk, Harcerz Rzeczypospolitej. Autor książek i szkiców poświęconych mało znanym wydarzeniom z dziejów polskiego Państwa Podziemnego w czasie II wojny światowej. Dziennikarz zajmujący się tematyką sportową, głównie narciarską.

Jako ośmolatek został zuchem, a następnie harcerzem i otrzymał stopień młodzika. W listopadzie 1939 r. pomagał ojcu, wraz z zastępem harcerskim, ukryć najcenniejsze książki biblioteki Polskiej Macierzy Szkolnej przed ich spaleniem przez Hitlerjugend. Ukończywszy 13 lat w 1941 r. rozpoczął pracę w warsztatach elektrycznych Szlenka, gdzie zetknął się z pierwszymi próbami sabotażowymi. Był wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Po ucieczce pracował jako robotnik leśny (prowadził też mały sabotaż, obniżając jakość zbieranej żywicy, która była odbierana na potrzeby niemieckiego przemysłu zbrojeniowego). Od początku 1944 r. – po zaprzysiężeniu do AK – pomagał ojcu i wujowi w redagowaniu biuletynu zawierającego informacje z nasłuchu radiowego oraz kolportował miejscową podziemną gazetkę. Kontynuował też działalność harcerską, szybko zostając zastępowym i otrzymując stopień wywiadowcy.

W 1945 r. – zaraz za frontem – wrócił do Zagłębia, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum, ukończył kurs wodzów zuchowych uzyskując stopień ćwika i został wodzem zuchowym przy 6 ZDH (Zagłębiowskiej Drużyny Harcerskiej). W 1946 r. ukończył kurs instruktorski jako Harcerz Orli, a wkrótce potem Harcerz Rzeczypospolitej. Z kursu podharcmistrzowskiego usunął go w 1947 r. ze względów politycznych późniejszy komunistyczny „reformator” ZHP Stanisław Chladek. Maturę uzyskał w tymże roku w Sławięcicach i wkrótce przeniósł się do Warszawy. Do 1950 r. studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym i Studium Dziennikarskim Akademii Nauk Politycznych w Warszawie, skąd usunięto go z powodów politycznych. W tym roku został również usunięty z ZHP oraz stracił stypendium w Banku Handlowym.

W 1969 r. ukończył magisterskie studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1980 r. na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał tytuł doktora na podstawie pracy „Monografia Organizacji Dywersyjnej AK poza wschodnimi granicami Polski w okresie wrzesień 1941 – marzec 1943”. Praca ta została uznana przez Radio „Wolna Europa” za jeden z bestsellerów 1983 roku, otrzymała nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka w 1983 r., była wyróżniona nagrodą specjalną przez Instytut Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku w 1984 r. jako „najlepsza książka w języku polskim żyjącego autora z najnowszej historii Polski wydana w latach 1981–1984”.

W latach 1950–1970 Chlebowski zmieniał pracę 27 razy, było to przeważnie wynikiem niechętnego stosunku władz PRL do jego osoby. Jako dziennikarz zajmował się tematyką sportową (przede wszystkim pisał o narciarstwie) i kombatancką. W latach 1965–2002 przeprowadził ponad 1,5 tys. odczytów i spotkań autorskich w kraju oraz za granicą (w dużej części na własny koszt).

Był dwukrotnym prezesem i kilkakrotnym wiceprezes Warszawskiego Klubu Narciarskiego w latach 1951-1970, członkiem Prezydium Zarządu Głównego Polskiego Związku Narciarskiego w latach 1952-1960,członkiem Społecznego Komitetu Uczczenia Pamięci Gen. Grota i Jego Żołnierzy (1980-1995)
wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w latach 1990–1992, członkiem Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (1994-1998), członkiem Rady Honorowej Budowy Muzeum Powstania Warszawskiego.

Jest autorem książek, łączącym wnikliwość historyczną z talentem narracyjnym: „Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie”, „Zagłada IV odcinka”, "Smak śniegu", "Gazda z Diablelnej", "Nocne szlaki „Odłamki granatu”, „Gdy las był domem”,„W armii Państwa Podziemnego”, „Wachlarz”, „Ponury – major Jan Piwnik 1912–1944”, „Saga o bohaterach – Wachlarz IX 1941 – III 1943” i autobiografia „Bez pokory”, autobiografia zawieracjąca wukaenowskie wspomnienia. W sumie książki Chlebowskiego przekroczyły łączny nakład 1 miliona egzemplarzy.

Dorobek Chlebowskiego składa się z ponad 2 tysięcy artykułów publicystycznych, głównie na temat AK, kilkunastu słuchowisk radiowych,
komiksów i powieści drukowanych w prasie w odcinkach, ponad 2 tysięcy wykładów, odczytów i spotkań autorskich.

Cezary Chlebowskim jest laureatem wielu nagród literackich. Odznaczony m.in. Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem „Polska swemu Obrońcy”, Srebrnym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”,Krzyżem Niezłomnych, Medalem „Pro Memoria”, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką honorową "Zasłużony dla Kultury Polskiej".
x
Maria Wilgat
Maria Wilgat ur. 1.12. 1924 r. we Włodzimiercach pod Lwowem.

Pracowała w WKN w latach 1953-1992 jako sekretarz, kierownik biura, członek zarządu.
Honorowy Członek WKN.

Jej ojciec był administratorem majątku, w którym się urodziła, a który opuścili, gdy Maria miała rok. Rodzina przeprowadzała się kilkanaście razy, ponieważ ojciec zmieniał posady. W 1935 r. przyjechała do Żeromina, a rok później zdała do gimnazjum w Łodzi, gdzie zastała ją wojna.

Podczas wojny uczestniczyła w kursach sanitarnych Macieja Kwiatkowskiego, którego żona była pielęgniarką. W czerwcu 1943 roku uciekła z domu po kryjomu (zostawiła list rodzicom) do partyzantki. Wraz ze znajomymi przeprawili się łodziami na drugą stronę Bugu i pieszo wyruszyli do Puszczy Białowieskiej. Tam w czasie koncentracji oddziałów i zbiórki zjednoczeniowej z AK Maria Wilgat złożyła akowską przysięgę.

Tuż po wojnie w 1946 r. zdała maturę, w 1950 r. ukończyła Wyższą Szkołę Dziennikarską w Warszawie. Po raz pierwszy stanęła na nartach w 1951 roku w Bukowinie Tatrzańskiej na wspólnym wyjeździe ze swoim mężem Jurkiem.

Już rok później uczestniczyła w pierwszym obozie narciarskim WKN dla turystów w Bukowinie. Po tym obozie rozpoczęła treningi w Warszawie w grupie biegowej i wygrała zawody amatorskie. W latach 1953-56 trenowała w sekcji biegowej zrzeszającej wukaenowców (wtedy pod nazwą Sparta , ponieważ WKN, podobnie jak inne stowarzyszenia w okresie stalinowskim został rozwiązany) i startowała w wielu zawodach ogólnopolskich, włącznie z Mistrzostwami Polski. W tym czasie zdobyła dwukrotnie mistrzostwo Warszawy na 10 km w 1954 i 55 r., Puchar Nizin, oraz jako członek kadry - mistrzostwa CRZZ ( Centralna Rada Związków Zawodowych). Startowała w warszawskiej sztafecie, której zawodnicy osiągali w tym czasie najlepsze wyniki w Polsce. Co roku od listopada do wiosny brała udział w licznych obozach, głównie w Zakopanem, gdzie treningi prowadzone były pod wodzą słynnego Dawidka.

Maria Wilgat rozpoczęła pracę w WKN w 1953 roku w magazynie, niedługo potem otrzymała funkcję w sekretariacie. Początkowo pracowała w pokoikach i piwnicach kolejno w Al. Niepodległości, na Mazowieckiej, na stadionie przy ul. Potockiej, na ul Litewskiej, Żurawiej, w Polskim Radio na Noakowskiego…. i często w wózku towarzyszył jej synek Jurek (do dziś czynny instruktor PZN). W siedzibie WKN „pod skocznią” przyznanej Klubowi w 1959 r. (lub 1960), przez pierwsze dwa lata pracowała bez ogrzewania. Uczestniczyła w uroczystym otwarciu skoczni w październiku 1959 r., podczas którego odbył się konkurs z udziałem kadry Polski i gości zagranicznych z Finlandii.

Przez 40 lat nieprzerwanie była związana z Klubem pełniąc funkcję sekretarza, kierownika biura, członka zarządu… W codziennej działalności WKN była przysłowiowym „one man band”, załatwiając wszystkie sprawy bieżące, korespondencję, operacje bankowe, sprawozdania, prowadzenie kasy, zapisy i wpłaty na obozy, składki…
Maria Wilgat była sędzią narciarskim klasy związkowej (najwyższej) dyscyplin: skoki, biegi oraz zjazdy. Współorganizowała i sędziowała zawody w całym kraju, w tym imprezy WKN i Expressu Wieczornego dla maluchów – slalom i biegi krasnoludków, które odbywały się m.in. w parku pod sejmem w Warszawie, a towarzyszyła im bogata oprawa prasowa, radiowa i telewizyjna. Była kierownikiem obozów narciarskich dla dzieci, głównie z Zakopanem.

W 1992 zakończyła pracę w WKN, na skutek braku jednolitej wizji prowadzenia Klubu i towarzyszącym temu sporom.

Od tego czasu pracuje w Światowym Związku Żołnierzy AK, w którym jej mąż był przez wiele kadencji prezesem. Nadal, mimo skończonych 88 lat, jest aktywna sportowo i zawodowo, jeździ i biega na nartach, pływa, uprawia działkę, uczestniczy w spływach kajakowych.
x
Janusz Pawlik
Janusz Pawlik urodził się w 1936 roku w Horyńcu k. Drohobycza. Po wojnie wraz z rodziną przeniósł się do Sopotu. Studia na kierunku trenerskim ukończył na Wrocławskim AWF-ie, gdzie z dużym powodzeniem próbował swoich sił w wielu dyscyplinach sportu, m.in. grał w piłkę ręczną, trenował boks, uprawiał gimnastykę sportową (złamał kręgosłup na drążku gimnastycznym). Tam też po raz pierwszy zetknął się z narciarstwem. W 1957 roku został pomocnikiem instruktora i zaczął pracę jako szkoleniowiec, odkrył i pokochał Tatry. Po przeprowadzeniu się do Warszawy wstąpił do Wojska Polskiego, z którym jako instruktor sportu był mniej lub bardziej intensywnie związany aż do emerytury, na którą odszedł jako major Lotnictwa RP. Jednocześnie jego główną pasją i żywiołem były góry. W 1972 roku jako jeden z dwóch polskich instruktorów został zaproszony na stypendium do Ecole Nationale de Ski et d'Alpinisme w Chamonix.

W tym czasie Janusz związał się z Warszawskim Klubem Narciarskim, w którym aktywnie działał przez kolejne 35 lat, szkoląc niezliczoną ilość warszawskich narciarzy. Przez wiele lat prowadził tzw. grupę Spartakiadową - kadrę WKN startującą w Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży. Zakopane, Szklarska Poręba, Szczyrk, Ustrzyki - tam co roku zimą można było spotkać Janusza i kadrę WKN trenujących zacięcie bez względu na pogodę i ilość śniegu, był to ich sposób na rozwój i realizację marzeń w szarych czasach PRL-u.

Janusz był instruktorem i wykładowcą PZN, członkiem SITN, jako prezes Warszawskiego Okręgowego Związku Narciarskiego walczył o rozwój i pozycję stołecznego narciarstwa, m. in. o utrzymanie Górki Szczęśliwickiej. W 2003 roku otrzymał od Prezydenta Warszawy odznaczenie „Zasłużony dla Miasta Warszawy”. Janusz, zawsze pełen pomysłów i inicjatyw, był typem społecznika, za swoje działania rzadko otrzymywał wynagrodzenie, poza satysfakcją oraz częstą krytyką urzędników i "ludzi władzy". Postaci takich, jak on i takiego oddania sprawie rzadko się już dzisiaj spotyka.
Przez następne lata kolejne pokolenia przechodziły przez surowe, ale pełne pasji ręce Janusza, reprezentował tzw. starą szkołę wychowania i wartości. Jego metody mogłyby dzisiaj wydać się kontrowersyjne, ale były skuteczne. Najlepszym dowodem są wszyscy warszawscy działacze, instruktorzy i pasjonaci narciarstwa - jego byli podopieczni zarażeni przez niego zamiłowaniem do gór. Szkoła Janusza była ciężka, ale jej efekty pozostały na całe życie, bo Janusz uczył czegoś więcej niż techniki jazdy na nartach.

W 2008 roku Janusz Pawlik zmarł niespodziewanie po grze w tenisa na kortach zaprzyjaźnionego klubu DESKi, założonego przez jego wychowanków.
x
Stanisław Rymar
Przez wiele lat był wiceprezesem Warszawskiego Klubu Narciarskiego, jak również wiceprezesem Warszawskiego Klubu Tenisowego Mera. Dzięki jego staraniom WKN uzyskał w zamian za przedwojenne Schronisko w Dolinie Chochołowskiej (spalone podczas II wojny światowej, a następnie po odbudowie zabrane przez komunistyczne władze i przekazane PTTK), działkę w Alei Przewodników Tatrzańskich (droga do Kuźnic).

W 1963 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1966 zdał egzamin sędziowski, a trzy lata później adwokacki.

W 1986 roku wszedł w skład Naczelnej Rady Adwokackiej. W latach 1989 – 1992 był jej sekretarzem, od 1995 do 1998 roku pełnił funkcję wiceprezesa, zaś od 2001 do 2007 – prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej.

W 2007 r. został wybrany przez Sejm na wiceprzewodniczącego Trybunału Stanu.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.